کاکا گلّ
کی کراں دوستا دن دور جان دے آئے۔
دل اتے اداسی نال بھرے کالے بدل چھائے۔
انسان دیاں مزبوریاں پھانسی بنکے گل پے جاندیاں
تے پھر آشاواں دا وقت ہی مکّ جائے۔
دو ٹھنڈے ساہ بھرنے مشکل جدائی دے موسم
جدوں حوصلہ وی ڈرکے پلہ میرے توں چھڈائے۔
بے سمجھی جہی وچّ محبت دیاں گنڈھاں پے گئیاں
گنڈھاں کھلھن دے نال میری جان نکلدی جائے۔
بانہہ نالوں ہتھ جدا ہندا کدے نہ سنیا
تیرے توں وچھڑاں کویں بناں میں ہنجھو وہائے۔
میں پنچھی اڈن والا کھنبھ میرے توں بنیا
کھنبھ جدوں کٹے جاون پنچھی اڈاری نہ لائے۔
مناں بوجھل پلکاں ہوئیاں اکھاں ہی نہ کھلھدیاں
کھولھکے اکھاں دسدا نہیں ہڑ ہنجھوآں دا آئے۔
میں ملاح توں کنارہ کھچّ دوہاں وچّ ڈاڈھی
جد ملن لگیئے سمیں دی چھلّ کشتی ڈبائے۔
