Ajj akhaaN Waris Shah nu.....

Poetess: Amrita Pritam

Intro: Amrita was a young resident of Lahore in 1947 who migrated to new Delhi in the middle of the worst carnage in the history of our land. According to some estimates more than 12 million people had been forced out of their homes, their birth towns, their peacefull villages and thousands more massacred… Please remember all those sisters who were massacred in this
craziness when you read Amrita Pritam’s marsiyya to the parition.

Accoding to her biography, she wrote this poem in a train bound to New Delhi few weeks after the Azadi day.


Ajj aakhaN waris shah nu, kitoN kabraN vichoN bol,
Te ajj kitabe ishq da koi agla varka khol.
Ikk roi si dhee Punjab di, tooN likh likh mare vain,
Ajj lakhaN dheeaN rondiaN, tainuN warish shah nu kahen.

Ve dardmandaN dia dardia, Uth takk apana Punjab
Ajj bailey lashaN vichhiaN te lahu di bhari Chinab

Kise ne panjaN paaniaN vich ditti zahar rala
Te ohna paaniaN dharat nu ditta paani la.

Is zarkhez zameen de looN looN phuttia zehar
gitth gitth charhiaN laaliaN foot foot charhia kehar.

Veh vallissi vaa pher, bann bann vaggi ja,
ohne har ik baans di vanjhali, ditti naag bana.

Pehley dang madariaN, mantar gaye guach,
Dooje dang di lagg gayi, janey khaney nun laag.

laagaaN keele lok munh, bus fir dang hi dang,
Palo pali Punjab de, neele pai gaye ang.

GaleoN tutte geet fir, trakaleoN tutti tand,
TrinjanoN tuttiaN saheliaN, charakhare ghookar band.

Sane sej de berian, luddan dittiaN rohR,
Sane daliaN peengh aj, pippalaN ditti toRh.

Jitthe vajdi si phook pyar di, Ve oh vanjhali gayi goach
Ranjhe de sab veer aj, bhul gaye ohdi jach!

Dharti te lahoo vassiya, kabraN paiaN choan,
Preet diaN shahzadiaN, aj vich mazaraN roan.

Aj sabbhe kaidoN ban gaye, husan-ishq de chor,
Aj kitthoN liayiye labbh ke Waris Shah ikk hor.

Aj aakhaN Waris Shah nu, kitoN kabraN vichoN bole,
Te ajj kitabe ishaq da, koi agala varka phol.

[This message has been edited by ChannMahi (edited March 17, 1999).]

[This message has been edited by ChannMahi (edited March 17, 1999).]

ChannMaHi........Tu channmai laggan we shera.khush kitte he sonaya

English translation of above poem

(This translation is taken from book in English by Darshan Singh Maini called STUDIES IN PUNJABI POETRY)

I say to Waris Shah today, speak from your grave
And add a new page to your book of love

Once one daughter of Punjab wept, and you wrote your long saga;
Today thousands weep, calling to you Waris Shah:

Arise, o friend of the afflicted; arise and see the state of Punjab,
Corpses strewn on fields, and the Chenaab flowing with much blood.

Someone filled the five rivers with poison,
And this same water now irrigates our soil.

Where was lost the flute, where the songs of love sounded?
And all Ranjha's brothers forgotten to play the flute.

Blood has rained on the soil, graves are oozing with blood,
The princesses of love cry their hearts out in the graveyards.

Today all the Quaido'ns have become the thieves of love and beauty,
Where can we find another one like Waris Shah?

Waris Shah! I say to you, speak from your grave
And add a new page to your book of love.

[Quaido'n, a maternal uncle of Heer in "Heer Ranjha" is the villain who betrays the lovers]

very nice :)

MaN Boli Da Savik

Ajj koi chotta munda bhukha roia
Usdi maN da dudh ajj khatta hoia

Usdi maN ne kall toN French bolni shuru kiti
Us chotte munde di sari mit gai niti

Hun us nu pata nahiN uh bole French jaN Punjabi
Per baag de wich sarE phul aje vi Gulabi

Uh maN nu chaddE jaN bhukha mar jae
WicharE chotte jihE nu samaj na aye

Shaid Rab nu hi ustE taras jiha aia
Khatte dudh nal bachE nu bukhar uttar aia

Uh paar ho gia kuch he palan ander mahi
Oh Punjabi bhasha da chotta jiha sipahi

Hun usdi maN Paris wich francaN piche wikdi
Oh chotte bache di hassi surgaN wich na rukdi

Kihra hun khush hai jionda jaN maria
Dosto main tuhade kol ih swal hai karia

KadE kaN we Hans baneN kisene dekhe
Sadi boli di rakhia sade he lekhe

By Kaka Gill

Jadon sajjanh puraanhe mil gaye
Naven dost bhull gaye
Anhmol bhavnavaan de saste
Mandyaan de vich mull paye

Kher da baata khali tarkaaleen
Faqeeraan dian faryaadaan mukkyaan
Bebasee bhare soke paye
Punghardeean dosti deean karoonblaan sukkyaan
Chunhake paroye mala de manhke
Vikhar mitti rul gaye

Door chalee gayee O roshni
Jagg utte hanera chhaayaa
Palangh riha vichhe da vichhya
Mitraan ne na morhaa paayaa
Ginhti de vage hanjhu
Harhaan de paanhi ‘ch ghul gaye

Anhgaule yaar banhe ajnabi
Raaheen baithhe vichhaee akhaan
Hamdard na langhe othon
Hafte beete guzare lok lakhaan
Banhke pathar raah de
Beumeede de takkarh tul gaye

A new poem by Kaka Gill